አማርኛ العربية 简体中文 English Français Deutsch ગુજરાતી Kreyol ayisyen עִבְרִית हिन्दी Italiano 日本語 한국어 فارسی Polski Português Русский Afsoomaali Español اردو Tiếng Việt יידיש

O nas

O nas2021-06-23T00:34:10-04:00

Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych to oddolna sieć pomocy humanitarnej oparta na zasadach solidarności, wzajemnej pomocy i autonomicznych działań bezpośrednich.

Struktura organizacyjna

Sieć krajowa

Nasza krajowa sieć składa się z wielu ekoaktywistów, aktywistów sprawiedliwości społecznej, globalnych aktywistów sprawiedliwości, lekarzy ulicznych, zielarzy, permakulturalistów, organizatorów pomocy wzajemnej, organizatorów wyzwolenia Czarnych, organizatorów społeczności i innych, którzy aktywnie organizują się wokół wspierania osób, które przeżyły katastrofę w ducha wzajemnej pomocy i solidarności. Jest to zdecentralizowana sieć w tak zwanych Stanach Zjednoczonych, zdefiniowana przez charakter i kreatywność wielu społeczności i połączona przez nasze wspólne zobowiązanie do solidarności z tymi, których dotknęły katastrofy i odwrócenia fali na rzecz sprawiedliwości klimatycznej. Budujemy naszą sieć poprzez edukację i działanie, ceniąc zarówno zbiorowe podejmowanie decyzji, jak i autonomię. Jesteśmy głęboko poruszeni programami przetrwania Czarnej Pantery, które służyły zaspokajaniu doraźnych potrzeb przy jednoczesnym podnoszeniu świadomości ludzi. Podnosimy na duchu i wspieramy wysiłki społeczności frontowych prowadzących własne odrodzenie w obliczu widocznych momentów kryzysowych i niewidzialnych, trwających katastrof kapitalizmu, kolonizacji, wydobycia zasobów, przemocy ze względu na płeć i białej supremacji wśród innych form dominacji. Zakorzenieni w naszej historii i doświadczeniach organizowania ruchów społecznych, postrzegamy naszą pracę na rzecz pomocy ofiarom katastrof w kontekście walki społecznej i wierzymy, że musimy jednocześnie zająć się bezpośrednimi, samookreślonymi potrzebami przetrwania ludzi i zorganizować fundamentalne zmiany w sposobie, w jaki odnosimy się do siebie nawzajem. i ziemia.

Rada Spokojna

Wyrastając z zalążków autonomicznej, antyautorytarnej, globalnej sprawiedliwości i ruchów okupacyjnych, rada jest głównym organem organizacyjnym wzajemnej pomocy w przypadku katastrof. Nazywani również „wszystkimi rękami”, „zgromadzeniem ogólnym” lub „ogólnym kręgiem”, uczestnicy pracują wspólnie i poziomo, aby przybliżyć pomoc wzajemnej pomocy w przypadku katastrof bliżej realizacji jej misji i wizji. W zależności od wielkości i zdolności, albo wszystkie osoby związane z trwającą organizacją, albo tylko delegaci z grup koligacji i grup roboczych, koordynują i współpracują, aby udostępniać aktualizacje, podejmować decyzje, które mają wpływ na pomoc w przypadku katastrof jako całość, wyznaczają ogólny kierunek wkład wszystkich zaangażowanych i pomoc w koordynowaniu działań między różnymi grupami powinowactwa i grupami roboczymi. Szukając konsensusu / zgody, zamiast zadawać sobie pytanie: „Czy zgadzam się z tym w 100%?” podstawowe pytanie brzmi: „Czy mogę z tym żyć?” Podejście to, w połączeniu z naszą praktyką przekazywania podejmowania decyzji na możliwie lokalną skalę, minimalizuje konflikty i tworzy środowisko sprzyjające zarówno dzieleniu się władzą decyzyjną, jak i poszanowaniu autonomicznych działań.

Komitet sterujący

Komitet sterujący składa się z dynamicznej grupy około tuzina osób z całego kraju. Wielu członków Komitetu Sterującego uczestniczyło w poprzednich projektach pomocy humanitarnej w ramach wzajemnej pomocy, w tym Common Ground i Occupy Sandy. Członkowie komitetu sterującego kształcą, organizują i mobilizują wsparcie w ramach projektów pomocy ofiarom katastrof w swoich społecznościach, regionach i sieciach. Pracując z lekkim akcentem, zapewniają one wzajemną pomoc w przypadku katastrof w długoterminowej ciągłości i trwałości organizacyjnej, pracują nad budowaniem przywództwa w ramach krajowej sieci oraz ściśle współpracują z grupami roboczymi ds. Pomocy w przypadku wzajemnej pomocy, grupami powinowactwa i radą rzeczniczą, aby zapewnić ciągłość z kampaniami, potrzebami i procesami wzajemnej pomocy w razie katastrof.

Grupy robocze

Półautonomiczne grupy robocze istnieją w ramach sieci pomocy ofiarom katastrof, aby pomóc w realizacji niektórych aspektów naszej pracy. Niektóre grupy robocze mają charakter tymczasowy i są tworzone wokół konkretnych potrzeb, takich jak organizacja konkretnego miejsca lub brygada solidarności podczas konkretnej katastrofy. Inne grupy robocze są bardziej stałe, takie jak lekarz / wellness, media / komunikacja i odpowiedzialność finansowa. Grupy robocze komunikują się za pośrednictwem połączeń konferencyjnych, wiadomości e-mail, list-service, sygnału i / lub na ziemi i są punktem dostępu, w którym każdy w sieci może bardziej zaangażować się w kształtowaniu kierunku wzajemnej pomocy w przypadku katastrof. Aby zaangażować się w grupę roboczą lub założyć nową, skontaktuj się z nami pod adresem [email chroniony] Ponadto wierzymy w horyzontalizm, decentralizację, prefigurację oraz to, że najskuteczniejsze decyzje i działania podejmowane są na poziomie osób najbliższych problemowi lub najbardziej dotkniętych rozwiązaniem. Dlatego też, gdy tylko jest to możliwe, zdecydowanie zachęcamy do tworzenia grup koligacji, które mogą utrzymać swoją samoorganizację i autonomię, jednocześnie łącząc się i pracując z organizowanymi organizacjami pomocy ofiarom katastrof.

Historia naszej organizacji

Wczesnym rankiem 19 września 1985 r. u wybrzeży Pacyfiku w Michoacán doszło do potężnego trzęsienia ziemi. Miasto Meksyk zostało zdewastowane. Co najmniej 5,000 osób straciło życie. 800,000 11 osób zostało pozbawionych dachu nad głową. Podczas gdy żołnierze i policja w większości stali z boku, sąsiedzi karmili się i dawali sobie schronienie, tworzyli ekipy sprzątające i brygady humanitarne. Ci brygadiści, jak ich nazywano, wykopywali ludzi z gruzów, a studenci kładli się przed buldożerami, aby można było kontynuować poszukiwania ocalałych. Damnificados, jak nazywano nowo bezdomnych, zdobyli prawa mieszkaniowe. Szwaczki, po tym, jak były świadkami, jak właściciele ratują maszyny przed ludźmi, założyły związek kobiet, ludzie organizowali się zbiorowo w popularne zgromadzenia. Doświadczenia te doprowadziły wielu do pytania, dlaczego potrzebują scentralizowanego państwa, które nie dba o dobro i przetrwanie swoich ludzi. Z tym zrozumieniem obudziło się meksykańskie społeczeństwo obywatelskie. 2001 września 9 roku dwa samoloty uderzyły w World Trade Center. Kolejny trafił w Pentagon. Czwarty samolot rozbił się w Shanksville w Pensylwanii po walce pasażerów z porywaczami. To, co większość ludzi wie o następstwach 11 września, to historia elity: ograniczanie swobód obywatelskich, wojna w Afganistanie (i później w Iraku), ukierunkowane prześladowania muzułmanów i Arabów przez państwo i inne. Ale Nowy Jork miał inne doświadczenia. Podobnie jak wyjątkowa odwaga ludzi na 4 samolocie, ludzie z bliźniaczych wież i okolic pomagali sobie nawzajem w bezpieczeństwie. Piesi kierowali ruch na prawie każdym skrzyżowaniu, aby karetki mogły dotrzeć do rannych. Wszędzie pojawiały się zaimprowizowane kuchnie. Zwykli ludzie kradli jachty, aby ratować innych przed spadającymi gruzami i dymem. Ludzie tymczasowo zarekwirowali molo, aby działać jako zdecentralizowane, niezbiurokratyzowane centrum dystrybucji zaopatrzenia i siedziba ochotników. Ponad tysiąc osób zgłosiło się na ochotnika do towarzyszenia muzułmańskim kobietom noszącym hidżab, które czuły się niebezpiecznie podczas publicznego chodzenia. Według słów hiphopowych artystów Jaya Z i Alicii Keys, była to „betonowa dżungla, z której powstają marzenia”.

29 sierpnia 2005 r. huragan Katrina uderzył w Wybrzeże Zatoki Perskiej. Ponad 1,800 osób straciło życie. W apokaliptycznej atmosferze Nowego Orleanu, kilka dni po huraganie Katrina, gdzieniegdzie życie się reorganizowało. W obliczu bezczynności władz publicznych, które były zbyt zajęte sprzątaniem obszarów turystycznych Dzielnicy Francuskiej, ochroną sklepów i odpowiadaniem z karabinów automatycznych na prośby o pomoc ze strony biedniejszych mieszkańców miasta, odrodziły się zapomniane formy solidarności społecznej . Pomimo okazjonalnych silnych prób ewakuacji z okolicy, pomimo motłochu białej supremacji polującego i zabijającego nieuzbrojonych czarnych członków społeczności, wiele osób odmówiło opuszczenia miasta. Dla tych, którzy odmówili deportacji jak „uchodźcy ekologiczni” w całym kraju i dla tych, którzy przybyli z całego świata, aby dołączyć do nich w solidarności, odpowiadając na wezwanie Malika Rahima, byłego Czarnej Pantery, powróciła samoorganizacja. przedni. Malik Rahim, Scott Crow i inni pierwsi współzałożyciele poznali się nawzajem z pracy solidarnościowej z więźniami politycznymi, wspierając Angolę 3: Robert King Wilkerson, Albert Woodfox i Herman Wallace. Razem utworzyli Common Ground.

W ciągu kilku tygodni, ochotnicy uliczni medycy, którzy zostali nazwani ze względu na swoją pracę jako pierwsi świadczeniodawcy podczas protestów, utworzyli Common Ground Clinic. Klinika ta od pierwszych dni zapewniała bezpłatne i skuteczne leczenie, w tym medycynę holistyczną, alternatywną i zachodnią tym, którzy jej potrzebowali, dzięki ciągłemu napływowi wolontariuszy. Klinika, dom Malika i inne nowo utworzone obiekty Common Ground, takie jak domy dla wolontariuszy tych, którzy przybyli, aby oczyścić i odbudować zalane domy, stały się podstawą codziennego oporu wobec operacji sprzątania rządowych buldożerów, które próbowały zmienić część miasto w pastwisko dla deweloperów. Ludzie wywodzili się z globalnego wymiaru sprawiedliwości, antywojennych, anarchistycznych i innych ruchów, które przetrwały państwowe tłumienie sprzeciwu. Osoby z Food Not Bombs, Indymedia, Veterans for Peace, kolektywów zajmujących się medycyną uliczną i prawami mieszkaniowymi połączyły się, aby założyć popularne kuchnie, zapewnić bezpłatną opiekę medyczną, zaangażować się w przejmowanie budynków, aby zapobiec ich zniszczeniu i nie tylko. Pomimo obecności co najmniej jednego mizoginistyczny agent prowokatorCommon Ground utworzył dodatkowe przychodnie zdrowia, poradnię prawną, zbudował ogrody społeczne, prowadził schronisko dla kobiet, rozdzielał pomoc, założył wypożyczalnię narzędzi i stację radiową, wypatroszył domy, uprzątnął gruz, udokumentował nadużycia policji, utworzył centra mediów społecznościowych, bioremediacja gleby i ponowne zasadzenie terenów podmokłych, aby zbudować barierę przed następną burzą. Chęć ludzi do zaangażowania się w akcje bezpośrednie znalazła nowy kontekst w obronie mieszkań komunalnych, ponownym otwieraniu zamkniętych drzwi szkolnych, dostarczaniu bardzo potrzebnych materiałów poza punkty kontrolne i pomaganiu członkom społeczności w utrzymaniu ich historycznych ośrodków kultu pomimo sprzeciwu. Doświadczenie i mądrość zdobyte podczas masowych mobilizacji przeciwko globalizacji połączyły się z dziedzictwem programów przetrwania Czarnej Pantery. Ta praktyczna wiedza zgromadzona w ciągu kilku wcieleń praktyki ruchu społecznego, wszystkie znalazły przestrzeń, w której można ją było zastosować. Zniszczenie Nowego Orleanu przez huragan Katrina dało ruchom wyzwoleńczym i innym poświęconym przemianom społecznym szansę na osiągnięcie nieznanej spójności i jedności, która przekroczyła zmęczone stare podziały oparte na ideologii lub taktyce. Kuchnie uliczne wymagają wcześniejszego przygotowania zapasów; pomoc medyczna w nagłych wypadkach wymaga zdobycia niezbędnej wiedzy i materiałów, podobnie jak stworzenie pirackich radiostacji. Polityczne bogactwo takich doświadczeń zapewnia radość, jaką zawierają, sposób, w jaki przekraczają indywidualny stoicyzm oraz manifestacja namacalnej rzeczywistości, która wymyka się codziennej atmosferze porządku i pracy. Kto znał bez grosza radość tych dzielnic Nowego Orleanu przed katastrofą , ich nieposłuszeństwo wobec państwa i powszechna praktyka radzenia sobie z tym, co dostępne, wcale nie byłyby zdziwione tym, co stało się tam możliwe. Z drugiej strony każdy, kto jest uwięziony w anemicznej i zatomizowanej codziennej rutynie naszych pustyń, może wątpić, że taką determinację można znaleźć gdziekolwiek. Common Ground nie był aktywistyczną utopią. Pomimo treningów przeciw uciskowi i innych ograniczonych prób powstrzymania opresyjnych zachowań, rasizm i seksizm nadal były obecne. Ponadto jeden z wczesnych przywódców Common Ground, Brandon Darby, który później okazał się informatorem FBI i agentem prowokatorem, wykorzystał swoją pozycję przywódczą, by wykorzystać młode kobiety i zraził wielu ludzi swoimi dominującymi tendencjami mizoginistycznymi, wojowniczymi postawami. i inne opresyjne zachowanie. Kiedy wolontariusze nalegali, aby zająć się tym problematycznym zachowaniem, osoby te, a nie sprawca, zostały wypchnięte z organizacji.

Problemy również wykraczały daleko poza jedną osobę. Podobnie jak w katastrofalnym kapitalizmie elity gospodarcze wykorzystują sytuację do dalszego umocnienia swoich przywilejów i władzy oraz wprowadzenia neoliberalnych reform gospodarczych, w katastrofalnym patriarchacie, który był w pełni widoczny w Common Ground, wykorzystano poczucie kryzysu i pilności. przez ludzi, którzy wykorzystali to jako pretekst do ominięcia ich zasad dla korzyści. Waloryzacja ciężkiej i ciągłej pracy fizycznej, środowisko obciążone kryzysami, wojownicze pozy, minimalizacja lub degradacja emocji i podstawowych ludzkich potrzeb – to wszystko były czerwone flagi, które malowały toksyczną i niezrównoważoną kulturę organizacyjną i nie były odpowiednio adresowane. Aby nie wpaść z powrotem w pułapkę patriarchalnych, kolonialnych lub innych opresyjnych sposobów działania organizacyjnego, potrzebna jest stała samoświadomość organizacyjna i chęć do krytycznej refleksji. Nie należy przemilczać ani ignorować tych przykładów Common Ground, które nie spełniają swoich ideałów. W rzeczywistości mają kluczowe znaczenie, jeśli chodzi o uznanie i naukę. Jednocześnie nie unieważnia krytycznej, przełomowej pracy na rzecz solidarności w przypadku katastrof, której pionierem był Common Ground. Często nie chodzi o to, czy w naszych ruchach społecznych i organizacjach pojawiają się przejawy hierarchicznej władzy, ale kiedy. Kiedy tak się stanie, ważne jest, aby nazwać to, czym jest, i aby ta moc była kwestionowana, przeciwstawiana i kompostowana, aby w jej miejsce wyrosło coś nowego.

Ponadto Brandon Darby był wyraźnie częścią nowoczesnej wersji COINTELPRO, tych samych sił kontrwywiadu, które infiltrowały i spowodowały śmierć i uwięzienie wielu ludzi w Czarnych Panterach, Ruchu Indian Amerykańskich i innych ruchach na rzecz zbiorowego wyzwolenia. Common Ground można traktować jako organizację pośredniczącą łączącą tradycyjny rewolucyjny styl organizacji Czarnych Panter z rozproszonym przywództwem lub horyzontalizmem Occupy Sandy. Wszyscy trzej nie dzielili jednakowo władzy decyzyjnej w swoich organizacjach, ale wszyscy trzej dzielili się władzą ze społecznościami, które wspierali, słuchając, pytając i odpowiadając na potrzeby ludzi, jednocześnie wyrażając poparcie dla radykalnych zmian społecznych. Podobnie jak półtora dekady wcześniej w Meksyku, po huraganie Katrina obudziło się społeczeństwo obywatelskie. Raper Kanye West słynnie odszedł od scenariusza podczas zbiórki funduszy non-profit w mediach głównego nurtu, mówiąc: „George Bush nie dba o Czarnych”. Ale poza jedną osobą, całe białe supremacja, państwo osadniczo-kolonialne nie dba o Czarnych, rdzennych mieszkańców, biednych, niepełnosprawnych, LGBTQ, ludzi doświadczających bezdomności, czy kogokolwiek poza ich religią Władzy i Władzy. Chciwość. O wiele więcej ludzi w Nowym Orleanie iw tak zwanych Stanach Zjednoczonych zaczęło świtać, że rząd się tym nie przejmuje. A my, ludzie, musimy sobie nawzajem pomagać.

Wiele osób, które uczestniczyły we wzajemnej pomocy po huraganie Katrina, ponownie skupiło się na budowaniu innych ruchów, takich jak Międzynarodowy Ruch Solidarności, No Mas Muertes, Food Not Bombs, Earth First! Rising Tide, Rain Forest Action Network, Mountain Justice, Beehive Collective, które przekształciły się w Occupy Movement i niezliczone inne. Ale znalezienie siebie nawzajem poprzez działanie bezpośrednio i we współpracy z ludźmi dotkniętymi chorobą, aby osiągnąć swoje przetrwanie i inne potrzeby, oprócz tego, że daje nam zwiększone poczucie wewnętrznej mocy i zapłodnionej wyobraźni, zbudowało także więzi, które przetrwały lata. 12 stycznia 2010 r. Haiti nawiedziło niszczycielskie trzęsienie ziemi, które spowodowało co najmniej 100,000 XNUMX zgonów. Niektóre osoby powróciły tymczasowo pod nazwą Mutual Aid Disaster Relief na Haiti i wysłały na Haiti kilka zespołów zapewniających opiekę medyczną, zaopatrzenie i pomoc.

Wielu z nas pomogło zamknąć Wall Street, chociaż na krótko, jako część ruchu Occupy i uczestniczyliśmy w lokalnych obozach. Okupacja Wall Street rozpoczęła się w 2011 roku w nowojorskim Zuccotti Park, gdzie wielu protestujących podjęło pokojowe bezpośrednie działania w celu zamknięcia Wall Street i podniesienia świadomości na temat niesprawiedliwości ekonomicznej i nierówności. Occupy Sandy wyrósł z Occupy w następnym roku, aby zapewnić wzajemną pomoc społecznościom dotkniętym przez Superstorm Sandy. Programy Occupy Sandy obejmowały pomoc medyczną, budowę, wypożyczalnię narzędzi, usuwanie pleśni przez wolontariuszy, bezpłatne posiłki, dystrybucję pomocy, bezpłatną pomoc prawną, bezpłatny sklep, usługi edukacyjne i wiele innych. Mniejsze zdecentralizowane mobilizacje w ramach wzajemnej pomocy w odpowiedzi na katastrofy miały miejsce w Oklahomie (OpOK) i Kolorado (Boulder Flood Relief). Przykłady są liczne i jasne: wzajemna pomoc i solidarność są o wiele skuteczniejsze i wydajniejsze niż odgórne podejście do katastrof. Nawet Department of Homeland Security, zwykle diametralnie przeciwny pracy anarchistów, antyautorytarnych, antykapitalistów i innych marzycieli lepszego świata, przyznaje wyższą skuteczność tego horyzontalnego, zdecentralizowanego modelu sieci w porównaniu z modelem odgórnego dowodzenia i kontroli. W 2015 roku, w 10. rocznicę huraganu Katrina, Common Ground Collective spotkał się w domu Malika w Algierze, podczas którego ludzie zastanawiali się nad pięknem, bólem serca i traumą doświadczenia Common Ground. Lepszy świat, który znaliśmy, był możliwy i próbowaliśmy pomóc położnej w Nowym Orleanie po tym, jak Katrina wydawała się martwa.

Pomoc wzajemna w przypadku katastrof to radykalne podejście do pomocy w przypadku katastrof i organizowania ruchów społecznych. To organizacja, sieć, taktyka i ruch. Wzajemna pomoc w przypadku katastrof, kolektyw/organizacja/sieć, rozpoczęła swoją działalność w 2016 r., kiedy kilku weteranów wcześniejszych wyzwoleńczych mobilizacji pomocy ofiarom klęsk żywiołowych zebrało się i położyło podwaliny pod stałą sieć reagowania na katastrofy od dołu.

Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych potwierdza niepowodzenia ruchu na rzecz pomocy opartej na solidarności w przeszłości i stara się uczyć na tych błędach, opierać się na wnioskach wyciągniętych z dziesięcioleci reagowania na katastrofy kierowane przez społeczność, z których czerpiemy inspirację, i zapewniać najlepsze praktyki, relacje , a zasoby są gotowe do wykorzystania w celu wsparcia społeczności dotkniętych przyszłymi katastrofami. Od tego czasu Mutual Aid Disaster Relief kontynuuje dziedzictwo autonomicznej, zdecentralizowanej i wyzwoleńczej pomocy po katastrofach, reagując na historyczne powodzie w Baton Rouge, powodzie w Wirginii Zachodniej, huragany na południowym wschodzie i na wybrzeżu zatoki USA, tornada w Tennessee, Standing Rock, Huragany Irma i Maria w Portoryko, pożary na Zachodnim Wybrzeżu, pandemia koronawirusa i nie tylko – budowanie centrów odnowy biologicznej, dostarczanie leków ratujących życie, czyszczenie gruzu, patroszenie zalanych domów, dystrybucja materiałów eksploatacyjnych, masek i innego sprzętu ochrony osobistej, pomoc w zrównoważonym odbudowywanie wysiłków poprzez oczyszczanie wody i infrastrukturę słoneczną, krycie dachów, wspieranie więzionych więźniów, wzmacnianie innych wyzwalających akcji pomocy wzajemnej pomocy, angażowanie się w bezpośrednie działania i wiele innych działań mających na celu wspieranie przetrwania, upodmiotowienia i samostanowienia ludzi. Zamiast wypierać lub zastępować spontaniczne przejawy wzajemnej pomocy, Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych współpracuje z lokalnymi spontanicznymi przejawami wzajemnej pomocy i wspiera je oraz podnosi wysiłki społeczności z pierwszej linii prowadzących do własnych uzdrowień w wyniku widocznych momentów kryzysowych i niewidzialnych, trwających katastrofy kapitalizmu, kolonizacja, wydobycie zasobów, przemoc ze względu na płeć, biała supremacja i ableizm, wśród innych form dominacji. Zainspirowani Pedagogią uciskanych Paulo Freire'a i Inną kampanią zapatystów, w 2018 r. przemierzyliśmy różne bioregiony i dowiedzieliśmy się wiele o tym, czym jest pomoc wzajemna oraz o katastrofach tak różnych, jak huragany, zamiecie śnieżne i wypadki chemiczne do rurociągów, biała supremacja i gentryfikacja.

Podczas tej popularnej wycieczki edukacyjnej kładliśmy nacisk na współpracę i samostanowienie, zamiast czekać na pomoc z góry. Nasze warsztaty rozpoczęły się od uznania katastrof za coś więcej niż dotkliwe katastrofy chaosu klimatycznego czy nagłe awarie infrastruktury. Na co dzień żyjemy w katastrofach kolonizacji i kapitalizmu, i to na te katastrofy systemowe spędzamy czas, reagując po ostygnięciu żaru lub opróżnieniu wód. . Naturalne cykle Ziemi nie stanowią problemu. Katastrofa to sposób, w jaki instytucje wykorzystują i tworzą nierówności. To struktura władzy ma monopol na pomoc, ale odmawia jej dystrybucji wśród najbardziej potrzebujących. Definiując w ten sposób „katastrofę”, zarzuciliśmy szeroką sieć, spotkaliśmy się ze społecznościami o różnym stopniu przygotowania i przeprowadziliśmy burzę mózgów nad logistyką przekrojowego podejścia do organizacji, które uczy się z przeszłości i buduje programy przetrwania na przyszłość. Spędziliśmy dużo czasu z naszymi nowymi przyjaciółmi, dyskutując o nadziejach i obawach, zbiorowej pracy żalu io tym, jak konieczne jest podążanie naprzód z prędkością zaufania – aby stworzyć wspólnotę opieki, a nie kulturę wypalenia. Głównym tematem, którym się podzieliliśmy, było to, że nasza „śmiałość to nasza zdolność”. Stale udoskonalaliśmy treść i narrację naszych lekcji, aby wywoływać więcej magii w naszych rozmowach. Nasz intymny zespół wspierał się nawzajem w podejmowaniu szybkich decyzji, logistyce fabuły, tworzeniu postów na Instagramie, pokonywaniu długich dystansów i zarządzaniu funduszami, jednocześnie zapewniając sobie nawzajem konstruktywne opinie i od czasu do czasu, aby zatrzymać się w naturze. Ta praca jest ciężka, ale przyłączyliśmy się do tournee z całym sercem, a gdy przebyliśmy tysiące mil, zostaliśmy napełnieni tak wielką troską i inspiracją przez ludzi, którzy zaprosili nas do swoich społeczności. 

Wszyscy jesteśmy świadkami kryzysów gentryfikacji, braku tanich mieszkań, zanikającej infrastruktury publicznej, ruchu białej supremacji i coraz bardziej toksycznego środowiska. Wielu ludzi, z którymi się komunikowaliśmy, było świadkami, jak państwo nie reaguje na dotkliwe katastrofy, a także szukało sposobów na podjęcie bezpośrednich działań. Pomimo tak zniechęcającego krajobrazu, odkryliśmy, że ludzie przygotowujący swoje społeczności do reagowania na poważne katastrofy, organizując wzajemne działania pomocowe, które mają na celu wspólne zajęcie się również tymi trwającymi. Po zakończeniu naszej wycieczki niektóre społeczności kontynuowały spotkania wokół tematu gotowości, aby oprzeć się na wcześniejszych szkoleniach, dzieleniu się zasobami i relacjach solidarności przed kryzysem.

Pod wieloma względami wydawało się, że traciliśmy grunt pod nogami. Powiedziano nam, że jest za późno; że ludzkość została zapomniana. Obserwowaliśmy ciemne chmury unoszące się nad społecznościami. Ale podczas trasy spotkaliśmy się z niezliczonymi organizatorami, którzy szli naprzód, by poznać świetlane alternatywy, które sobie wymyślili. Jedną z najlepszych części popularnej wycieczki edukacyjnej było słuchanie, jak ludzie wyrażają wdzięczność za możliwość, jaką otworzyły nasze przystanki, aby spotkać się z ludźmi z ich regionów i zapewnić sobie nawzajem trochę miejsca, aby porozmawiać o koszmarach, które nie dają im spać w nocy, oraz sny, które je podtrzymują. Napotkaliśmy trudne wyzwania, ale wytrwaliśmy i pracowaliśmy razem, aby znaleźć rozwiązania, w dużej mierze dzięki wszystkim, którzy karmili nas, mieszkali i opiekowali się nami podczas tych epickich podróży. Bardziej celowe łączenie się z naszą siecią było potężnym doświadczeniem. Zagłębiliśmy się w istniejące relacje, zaczęliśmy tworzyć ekscytujące nowe możliwości, a także wywarliśmy praktyczny wpływ na lokalne projekty, wykorzystując nasze zasoby i wolny czas, aby przeciągnąć konstrukcje mieszkalne do obozu blokady rurociągów w Minnesocie, aby zdobyć płyty gipsowo-kartonowe dla starszego w potrzebna jest naprawa domu w Nowym Orleanie i dostarczanie zestawów medycznych dla zespołu Wolfpack Gunshot Response Team w Cleveland. Pomogliśmy również Water Protectors w walce z rurociągiem mostowym Bayou w obozie L'eau Est La Vie w Luizjanie i zgromadziliśmy się z mieszkańcami Flint demonstrującymi przeciwko zamknięciu przez stan darmowej dystrybucji wody butelkowanej, jednocześnie umożliwiając Nestle podwojenie kradzieży zasobów wodnych w Michigan. Ponowne połączenie się z takimi gestami, pogrzebanymi przez lata znormalizowanego życia, jest jedynym możliwym sposobem, aby nie zatopić się w świecie, gdy marzymy o wieku równym naszym pasjom.

W 2020 r. nastąpił największy katastrofalny szok kapitalistyczny: COVID-19. Zginęły miliony ludzi. Ale mobilizacje społeczności w celu wzajemnej pomocy i solidarności medycznej powstały w tylu miejscach, w których rozprzestrzenił się nowy koronawirus. Z kontynentu na kontynent ludzie wprowadzali innowacje i przechodzili przez tłumienie informacji, nieadekwatność i nieprzygotowanie rządu, próby umocnienia globalnego autorytaryzmu, a także niedobory podaży w panicznych gospodarkach podczas krachu giełdowego. Więźniowie byli zmuszani do pracy za niewielką lub zerową pensję przy produkcji masek i środków do dezynfekcji rąk. W tym samym czasie więzienia, areszty, ośrodki detencyjne i ośrodki detencyjne dla nieletnich były inkubatorami chorób i powszechnych zaniedbań medycznych, powodujących śmierć niezliczonej liczby uwięzionych osób.

Wielu na stanowiskach władzy konsekwentnie wykonywało pracę polegającą na delegitymizacji własnych stanowisk i reakcji państwa na kryzys koronawirusa. Sfera polityczna i kulturalna obfitowała w widma ksenofobii, rasizmu i ableizmu. Włączające informacje dotyczące zdrowia publicznego, stopniowo rozpowszechniane w Internecie, były antidotum i miały kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa naszej społeczności i zdrowia publicznego. Podczas gdy ludzie na najwyższych stanowiskach rządowych bagatelizują kryzys i ignorują potrzeby ludzi, to w tych warunkach nastąpił piękny wylew i rozkwit wzajemnej pomocy zaczerpniętej ze społeczności, aby dostarczyć zaopatrzenie osobom o obniżonej odporności, organizując się na poziomie ulicy w dzielnicach po drugiej stronie na całym świecie zapewnia pomoc medyczną, dystrybucję żywności i wody sąsiadom z różnymi zagrożeniami, zbieranie zasobów i informacji oraz weryfikację obfitych poziomów napływających danych z dnia na dzień, aby pomóc we wspieraniu zdrowia społeczności w obliczu nowych i dziwnych sposobów, globalna katastrofa może zahamować działanie systemu, pozostawić po sobie katastrofę i wpłynąć na społeczności, które będą walczyć o siebie i siebie nawzajem. Powstawały i rozrastały się sieci wzajemnej pomocy, aby zapewnić nam bezpieczeństwo i opiekę w niebezpiecznych czasach. Rozbrzmiewały w nas słowa Audre Lorde: „Nigdy nie mieliśmy przeżyć”. Kiedy szefowie (lub bieda) zmuszali ludzi do pracy chorzy, podkreślało to konieczność fundamentalnej transformacji naszego systemu gospodarczego. Szczepionkowy apartheid obnażył ludobójcze sprzeczności globalnej polityki.

Radykalna solidarność w każdym zakątku świata kontynuuje współczującą i świadomą reakcję Covid-19, aby budować dostęp, zasoby i władzę dla wszystkich ludzi we wszystkich miejscach. Ludzie na całym świecie wołają z najgłębszych miejsc w ich wnętrzu o brak powrotu do „normalności”. Neoliberalny kapitalizm, kolonializm osadniczy i państwo zagrażały i nadal zagrażają życiu, jakie znamy. Znajdujemy się na rozdrożu: jedna droga to unicestwienie, druga to wyzwolenie. Malik Rahim zawsze mówił nam, że nasze pokolenie będzie znane albo jako najwspanialsze, albo jako najbardziej przeklęte pokolenie, które zmarnowało życie na tej planecie, jakie znamy. Ci, którzy nie uczą się z przeszłości, są skazani na jej powtarzanie, ale ci, którzy tworzą przyszłość, są tymi, którzy ją widzą. Stąd przyszłość jest niepisana. Zapraszamy do pisania z nami.

Często zadawane pytania

Co to jest pomoc w przypadku katastrof i wzajemna pomoc?2019-08-14T21:29:05-04:00

Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych to oddolna sieć, której misją jest zapewnianie pomocy w przypadku katastrof w oparciu o zasady solidarności, wzajemnej pomocy i autonomicznych działań bezpośrednich. Pracując ze społecznościami, które ich dotknęły, zwłaszcza ich najbardziej wrażliwymi członkami, słuchając ich i wspierając je, dążąc do ich własnego ożywienia, staramy się budować długoterminowe, trwałe i odporne społeczności. Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych reaguje na katastrofy, edukuje o organizowaniu społeczności jako gotowości na klęski żywiołowe i wspólnym reagowaniu na sytuacje kryzysowe w sąsiedztwie, zbiera i rozpowszechnia doświadczenia zdobyte w tej dziedzinie oraz wspiera i zapewnia tkankę łączną między innymi grupami oddolnymi wykonującymi pracę związaną z reagowaniem.

Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych obejmuje działaczy, którzy brali udział w różnych reakcjach na katastrofy, mają doświadczenie w pracy edukacyjnej i budowaniu sieci oraz mają i nadal wspierają projekty oparte na wzajemnej pomocy i sprawiedliwości swoich społeczności. Jesteśmy świadkami ruchu osób udzielających odpowiedzi, które stanowią alternatywę dla rządowego i organizacji non-profit zhierarchizowanego modelu reakcji opartego na działalności charytatywnej, który zachowuje status quo i czerpie zyski z powstałych katastrof. Zamiast tego pomoc ofiarom katastrof w zakresie wzajemnej pomocy jest oparta na solidarności, oparta na relacjach, partycypacyjna i zakorzeniona w rozumieniu pracy z pomocą humanitarną jako pracy na rzecz sprawiedliwości, której większym celem jest przetrwanie, samostanowienie i zbiorowe wyzwolenie. 

Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych to zdecentralizowana sieć, określona przez charakter i kreatywność wielu społeczności, połączona naszym wspólnym zobowiązaniem do solidarności z tymi, których dotknęły katastrofy i odwrócenia fali na rzecz sprawiedliwości klimatycznej. Jest to ruchome, rosnące, kurczące się, organiczne, dynamiczne środowisko podobnie myślących, ale różnorodnych ludzi. Nasza sieć to nie tyle stała armia ochotników, ile spleciona sieć jednostek, podobieństw i związków, niektóre już działają, a wiele więcej trzyma potencjalną energię do działania w razie katastrofy. Płynność i amorficzny charakter naszej sieci pozwala nam dostosowywać się do wstrząsów i zmieniających się okoliczności oraz wspierać różne konteksty w unikalny sposób. 

Rozumiemy, że łączenie się z różnymi społecznościami i codzienne uczenie się od siebie nawzajem jest jedną z naszych największych atutów, a niezliczone nieformalne sieci już istnieją, a każdego dnia powstają coraz więcej. Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych jest tylko jedną małą gałęzią tego szybko rozwijającego się super-organizmu i składa się z ludzi zaangażowanych we wspieranie rozwoju większego autonomicznego, opartego na wzajemnej pomocy ruchu reagowania na katastrofy, dążąc do zachęcania do większej liczby połączeń, inspirowania nowoprzybyłych i ułatwiają naukę ważnych umiejętności i taktyk, jednocześnie przyczyniając się do dobrego samopoczucia i samostanowienia osoby, która przeżyła katastrofę.

W jaki sposób wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych odnosi się do większych oddolnych, autonomicznych ruchów pomocy w przypadku katastrof?2019-08-14T21:28:57-04:00

Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych postrzegana jest jako szwajcarski scyzoryk w większym zestawie narzędzi autonomicznego, opartego na wzajemnej pomocy ruchu reagowania na katastrofy. Nasza sieć obejmuje wiele projektów, w tym pracę w terenie, tworzenie sieci kontaktów i budowanie relacji w całym ruchu oraz programy edukacyjne, które mają na celu zwiększenie wykorzystania wzajemnej pomocy jako podstawy przygotowania, reagowania i odzyskiwania na wypadek katastrof. Ale uznajemy również i staramy się wspierać inne inicjatywy i projekty o podobnych celach, ponieważ uważamy, że tylko ruch ruchów może pomóc nam przetrwać w widmie dewastacji klimatu pojawiającej się na horyzoncie. 

Uznajemy i świętujemy, że ruch oddolnych, wyzwoleńczych, opartych na solidarności, autonomicznych reakcjach na katastrofy jest o wiele większy niż pomoc ofiarom klęsk żywiołowych i składa się z wielu różnych osób, kolektywów, organizacji i sieci posiadających własną tożsamość. Częścią naszej misji jest wspieranie tej blokującej się sieci ludzi, którzy są zainspirowani do działania podczas katastrofy, niezależnie od tego, jak sami siebie nazywają. 

Ponadto nie postrzegamy siebie jako awangardy lub centralnego autorytetu w reagowaniu na katastrofy. Inne grupy o różnych przekonaniach i strukturach reagowały i nadal będą reagować na kryzys. Ludzie na całym świecie każdego dnia angażują się w pomoc w przypadku katastrof z perspektywy wzajemnej pomocy, a my chcemy zachęcać i uczyć się z tej ważnej i potwierdzającej pracy. Nie wybraliśmy nazwy Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych, ponieważ chcemy kooptować te ruchy, ale ponieważ chcemy stale podnosić tę taktykę i tę perspektywę oraz zapewnić dom wszystkim innym, którzy, tak jak my, znajdują głęboki sens w kierując swoje życie wokół gotowości społeczności na wypadek katastrof i reagowania na kryzys zrób to sam.

Jaka jest struktura decyzyjna pomocy wzajemnej w przypadku katastrof?2019-08-14T21:30:09-04:00

Wzajemne wsparcie w przypadku katastrof składa się obecnie z wielu półautonomicznych grup roboczych o różnych zakresach pracy. Kierunek i działania każdej grupy roboczej są w dużej mierze ustalane przez samą grupę roboczą. Podczas gdy grupy robocze mają dość autonomię w zakresie wykonywania działań wchodzących w ich zakres, wszystkie są odpowiedzialne przed większym kręgiem. Grupy robocze czasami przedstawiają ogólne koło do ratyfikacji, zwłaszcza gdy jest to kwestia troski o pełną organizację, jak na przykład zmiana naszej polityki wewnętrznej.

Ogólne koło składa się z osób, które wyraziły i wykazały długoterminowe zaangażowanie w projekt, i spotyka się regularnie, aby pomóc w dzieleniu się informacjami między grupami roboczymi i podejmowaniu decyzji wymagających wkładu wszystkich osób. Grupy robocze programowe, operacyjne i działające na rzecz mobilizacji spotykają się tak często, jak to konieczne. Coraz bardziej, staramy się przenieść proces decyzyjny na możliwie „lokalną” skalę („pomocniczość”), co oznacza, że ​​więcej decyzji podejmowanych jest w mniejszych grupach roboczych przez osoby najbliższe problemowi i najbardziej dotknięte rozwiązaniem, a nie ogólnym kręgiem. Zgoda jest operatywnym słowem. Staramy się nie głosować, ale osiągamy wzajemnie satysfakcjonujący wynik dla wszystkich uczestników. Jeśli ktoś nie jest zadowolony z decyzji, identyfikuje i proponuje nowe alternatywy. Zamiast pytania „Czy zgadzam się z tym procentem 100”, często pytaniem jest: „Czy mogę sobie z tym poradzić?”. Równie ważne jest, aby starać się dzielić moc decyzyjną z ofiarami katastrof, które w ogóle ucierpiały możliwy. 

Kolejnym elementem procesu decyzyjnego dotyczącego wzajemnej pomocy w przypadku katastrof jest Komitet Sterujący, który wypełnia swój obowiązek staranności poprzez ścisłe monitorowanie działań organizacji, regularny przegląd finansów i spraw operacyjnych oraz interweniowanie w decyzje, które uważa za szkodliwe, zbyt ryzykowne, grożenie wzajemną pomocą w razie katastrofy lub sprzeczne z misją, ale poza tym działa w tandemie jako współdecydujący. Zapewniają także długoterminową ciągłość organizacyjną i zrównoważony rozwój, pomagają budować przywództwo w ramach krajowej sieci oraz ściśle współpracują z grupami roboczymi ds. Pomocy wzajemnej w celu zapewnienia ciągłości dzięki kampaniom, potrzebom i procesom związanym z wzajemną pomocą. 

Zdecydowanie zachęcamy również do tworzenia grup koligacji i, w razie potrzeby, rad rzeczników, w celu promowania samoorganizacji i autonomii w ramach wzajemnej pomocy w przypadku klęsk żywiołowych, szczególnie w przypadku mobilizacji dużej reakcji na katastrofy. 

To wielopłaszczyznowe podejście pozwoliło nam zachować płynność, dynamikę i reagować na potrzeby osób, które przeżyły katastrofę, oraz łączyć wspólne podejmowanie decyzji z poszanowaniem autonomii.

W jaki sposób wzajemne reagowanie na pomoc w przypadku katastrof ma związek z działaniami na szczeblu lokalnym?2019-08-14T21:30:57-04:00

Wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych stara się wspierać lokalnie zakorzenione grupy w ich odpowiedzi i inspirować więcej grup koligacyjnych do działania, więcej kolektywów do tworzenia i więcej organizacji do łączenia. Nie chcemy zastępować ani zastępować spontanicznych przejawów wzajemnej pomocy i nie cofamy potrzeby formowania się wschodzących grup. Zamiast tego staramy się budować relacje z lokalnie zakorzenionymi grupami, uczyć się od nich i słuchać ich w naszej pracy w terenie. 

Wzajemna pomoc katastrofom przeciwstawia się kolonializmowi katastrof. Prawdziwymi osobami udzielającymi pierwszej pomocy są osoby najbardziej dotknięte w terenie i szanujemy to w naszej analizie i podejściu. Inne grupy o różnych przekonaniach i strukturach mają i będą reagować na kryzys. Chcemy jasno powiedzieć, że wspieramy i chcemy wzmocnić lokalne grupy reagowania kryzysowego (takie jak Centros de Apoyo Mutuo, West Street Recovery itp.), Ale z pewnością nie opowiadamy się za nimi ani za żadną inną autonomiczną, niezależną katastrofą działania w zakresie reagowania lub wzajemnej pomocy. Staramy się mówić i realizować nasze prawdy, podnosząc głosy osób wykonujących podobną pracę.

W jaki sposób wzajemna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych może wspierać moją lokalną grupę wzajemnej pomocy, która reaguje na klęskę żywiołową lub wykonuje prace naprawcze?2019-10-24T13:36:05-04:00

Pomoc ofiarom klęsk żywiołowych może być pomocna na wiele sposobów. Możemy publikować listy potrzeb, fundraiserów i aktualności dla naszej krajowej publiczności. Możemy być w stanie skontaktować Cię z grupami, które mają doświadczenie w organizowaniu działań związanych z reagowaniem i regeneracją, jeśli szukasz porady lub inspiracji, lub sami udzielamy tych porad lub mentoringu. Możemy być w stanie skierować do ciebie listę Amazon. Możemy być w stanie kierować wolontariuszami lub zaopatrować Twoją drogę. Jako sieć wszystkich wolontariuszy, nasze możliwości są różne. Ale jesteśmy elastyczni i płynni i, podobnie jak w przypadku indywidualnych osób, które przeżyły katastrofę, priorytetowo traktujemy pytania i wysłuchanie podejmowanych działań w odpowiedzi na katastrofę. Tak więc, jeśli masz potrzebę lub prośbę, nawet jeśli różni się ona od tego, co właśnie przeczytałeś tutaj, skontaktuj się z nami.

Uderzenie katastrofy, a ja i moi przyjaciele podejmujemy działania mające na celu udzielenie pomocy w ramach wzajemnej pomocy. Czy ludzie z pomocy wzajemnej w razie katastrof mogą pomóc porozmawiać o niektórych sprawach?2019-08-14T21:32:29-04:00

Absolutnie! Skontaktuj się z nami na [email chroniony].

W tylu miejscach jest tyle katastrof, jak decydujesz, kiedy i gdzie zareagować?2019-08-14T21:33:03-04:00

Tak wiele działań związanych z reagowaniem na katastrofy, które są zakorzenione w sprawiedliwości, ma miejsce przed katastrofą, ponieważ lokalna siła kolektywów, koligacji i sieci zapewnia składniki odżywcze dla żywej, napędzanej przez ludzi reakcji w czasie kryzysu. Częścią naszej pracy jako sieci jest ciągłe pogłębianie i rozwijanie kontaktów z różnorodnymi ludźmi w całym kraju przed katastrofami. Kiedy dochodzi do katastrofy, relacje między naszą siecią a innymi sieciami lokalnymi po katastrofie pomagają nam w reakcji na wsparcie.  

Jesteśmy małą, ale rosnącą grupą wolontariuszy, którzy mają ograniczone możliwości osobiste i organizacyjne. Ponadto angażujemy się w włączanie opieki społecznej i sprawiedliwości uzdrawiającej do tej pracy, zamiast utrwalać patriarchat katastroficzny. Nie możemy więc obiecać, że będziemy reagować wszędzie i za każdym razem. Kiedy reagujemy na katastrofę, robimy to tam, gdzie jesteśmy zaproszeni i kiedy mamy taką zdolność, aby nasza praca tworzyła się organicznie w związku z lokalną reakcją. Nieustannie rozwijamy naszą sieć, budując i wzmacniając relacje, zawsze wyobrażając sobie, co będziemy mogli zrobić jutro. A tymczasem robimy, co możemy, reagujemy, gdy jesteśmy w stanie uczciwie, z szacunkiem, współczuciem i troską, w duchu wzajemnej pomocy i solidarności. Mamy nadzieję, że zainspiruje Cię to do podobnego działania.

Czy masz lokalne rozdziały?2019-08-14T21:33:42-04:00

Wzajemna pomoc w przypadku katastrof nie jest obecnie organizacją opartą na rozdziałach. Wspieramy grupy koligacyjne i kolektywne, które nadal są autonomiczne i pracują w swoich lokalnych społecznościach, jednocześnie przyłączając się do reagowania na katastrofy, kiedy są w stanie i chcą. Zachęcamy ludzi do współpracy z innymi członkami ich rodzinnej społeczności w celu tworzenia i rozwijania lokalnych i różnorodnych programów wzajemnej pomocy, z własnymi nazwiskami i tożsamością. A następnie, zarówno jako jednostka, jak i kolektyw, wykorzystaj te relacje i zasoby, gdy katastrofa dotknie lokalnie, regionalnie lub dalej. Oczywiście zawsze staramy się rosnąć i przyjmować nowych wolontariuszy. Dołącz do naszej grupy na Facebooku lub e-maila [email chroniony] i daj nam znać, w jaki sposób chcesz się podłączyć.

Czy wszyscy macie status 501 (c) (3)? Czy darowizny podlegają odliczeniu od podatku?2019-08-14T21:35:03-04:00

Tak. Wzajemna pomoc po klęskach żywiołowych jest wysiłkiem zakorzenionym w ruchu społecznym, a nasz odpływ i przepływ uczestnictwa, model grupy koligacji, niehierarchiczne organizowanie się i wiele innych rzeczy o nas nie pasuje do modelu organizacji non-profit i pozostajemy krytyczni wobec kompleks non-profit. Niemniej jednak postanowiliśmy uzyskać dostęp do statusu organizacji non-profit, aby pomóc w otwarciu drzwi i zapewnić element ciągłości i trwałości autonomicznego ruchu ratunkowego. Darowizny można odliczyć od podatku, a my możemy dostarczyć ci pokwitowanie darowizny na żądanie.

Czy wzajemna pomoc w przypadku katastrof może być sponsorem podatkowym dla mojej grupy reagowania?2019-08-14T21:35:35-04:00

Nie, przepraszam! Ale obecnie nie jesteśmy skonfigurowani jako sponsor podatkowy dla innych organizacji.

Czego mogę się spodziewać w zakresie logistyki, jeśli miałbym być zaangażowany w mobilizację pomocy ofiarom katastrof?2019-08-14T21:36:11-04:00

Podczas mobilizacji pomocy humanitarnej w ramach wzajemnej pomocy, co do zasady, aby zniechęcić do turystyki katastrofowej, oczekuje się, że wolontariusze sfinansują własną drogę na miejsce katastrofy. Oczekujemy, że wolontariusze wejdą na miejsce przy użyciu własnych środków finansowych, po czym możemy być w stanie zapewnić zwrot zakupionych materiałów eksploatacyjnych lub inne podobne wydatki związane z wykonywaniem pracy. Chcemy, aby nasi wolontariusze czuli się upoważnieni do zaspokojenia krytycznych pojawiających się potrzeb osób, które przeżyły katastrofę, mając świadomość, że wsparcie wzajemnej pomocy w przypadku katastrof będzie ich wspierać. Skontaktuj się z nami pod adresem [email chroniony] lub skontaktuj się z koordynatorem witryny, aby sprawdzić, czy możemy dokonać zwrotu kosztów przed dokonaniem zakupu. Potwierdzenia są zawsze wymagane. Obecnie polegamy na niewielkich darowiznach i dysponujemy nieoczekiwanym budżetem, dlatego zachęca się do pozyskiwania środków prywatnych na cele pomocy osobom indywidualnym lub grupom powinowactwa.

Zalecamy zaplanowanie sytuacji kryzysowej w sposób jak najbardziej samowystarczalny. Wielu współpracujących z nami wolontariuszy ma własne pojazdy, które służą im jako miejsce do spania. Często współpracujemy z lokalnymi kościołami, meczetami i innymi domami kultury, aby mieć podstawowe zakwaterowanie dla wolontariuszy. Innym razem biwakowanie lub pozostawanie na kanapie jest jedyną opcją. Na ogół jemy to, co dzielimy się ze społecznością. Jeśli masz określone potrzeby dietetyczne lub inne, oczywiście postaramy się to dostosować, ale radzimy zabrać ze sobą to, czego potrzebujesz.

Czasami spotykamy się formalnie, czasem nieformalnie każdego dnia, aby omówić pojawiające się potrzeby i sposoby ich zaspokojenia. To zupełnie normalne, że denerwujesz się za pierwszym razem. Ale chcemy być przyjazną społecznością i pomożemy Ci się zorientować.

Czy mogę wziąć udział w udzielaniu pomocy w razie katastrof?2019-08-14T21:36:58-04:00

Zdecydowanie! Jeśli zgadzasz się z podstawowymi wartościami i zasadami przewodnimi, zapraszamy do przyłączenia się do nas. Mamy wiele do zrobienia i zawsze chcemy, aby więcej ludzi włączyło się w nasze istniejące projekty i planowało nowe. Skontaktuj się z nami pod adresem [email chroniony] aby poinformować nas o Twoim idealnym sposobie podłączenia.

Idź do góry