در 7 ژانویه سال 2020 ، زمین لرزه ای به بزرگی 6.4 ریشتر در پورتوریکو رخ داد و باعث خسارت گسترده در جنوب و به طور موقت قدرت در کل جزیره شد. هزاران زمین لرزه و لرزه از اواخر دسامبر 2019 آغاز شده و تا امروز در جنوب پورتوریکو ادامه دارد. آنچه در گذشته خانه ها و مغازه های محلی وجود داشته اند تکه های زباله هستند ، آواره بیش از 8,000 نفر. صدها اردوگاه در جلوی خانه های قبلی مردم و در فضاهای باز اطراف آن ظاهر شده اند.

گوانيکا ، يکي از مرکزي زمين لرزه ها ، محل اولين نيروهاي فتح کننده اسپانيايي در بوريکن بود. Ponce de León در سال 1508 وارد خلیج Guánica شد. این شهرک اصلی در شورش Taíno در سال 1511 نابود شد. ایالات متحده همچنین در سال 1898 به اینجا رسید و در مرحله جدید استعمار آغاز شد. امروز ، یک هیئت مدیره کنترل نشده مالی ، PROMESA ، ریاضت اقتصادی را در سرتاسر جزیره تحمیل می کند و وجوه پورتوریکو را به سرمایه گذاران سرمایه گذار برای پرداخت بدهی های ناخواسته می اندازد. و ساكنان گوانيكا هشدار می دهند كه خانه هایی كه از زلزله جان سالم به در بردند ، ممكن است از برنامه هتل های لوکس زنده بمانند ، مدتهاست که در لیست آرزوی توسعه دهندگان در منطقه هستند.

اما مردم پورتوریکو از طوفان ماریا می دانستند ، "Solo el pueblo salva al pueblo" - فقط مردم مردم را نجات می دهند.

وقت زیادی در انتظار دولت یا نهادهای بزرگ تلف نشد. مردم در سرتاسر جزیره بلافاصله کاروان های خودمختار و خودمختار ترتیب دادند تا دریاهای منابع را تأمین کنند و نیازهای مادی مردم جنوب را تأمین کنند. وقتی کلمه بیرون آمد که منابع موجود بودند از زمان طوفان ماریا در انبارهای دولت فاسد شدمردم به صورت انبوه ظاهر شدند و آنها را مجدداً خواستار شدند.

تیپ های همبستگی مانند کار الهام بخش ادامه داشته اند Brigada Solidaria del Oeste. شبکه مراکز امدادرسانی متقابل در این جزیره به تجهیزات دزدی بالاتری رسید و نیازهای مردم جنوب را تحت تأثیر زمین لرزه های مستقر با عزت و شفقت تأمین کرد.

ما خوشبخت هستیم که بخش کوچکی از این زمینه است ، یک حرکت رو به رشد با استفاده از کمک های متقابل به عنوان یک پایان و ابزاری برای آزادی جمعی. توزیع چادر ، تشک ، کوره کمپینگ ، و باتری و ساختن دوش های دی وی دی مانند چیزهای کوچک ساده ای است. و انها هستند. اما ما همچنین احساس می کنیم که این شیوه ارتباط با یکدیگر ، از بین بردن دیوارهایی که ما را تقسیم می کنند ، فرار از بحران به جای فرار ، ارائه دست ما و آنچه می توانند جمع کنند ، و اشتراک با عزت و برابری - هیچ کس بالاتر نیست. هیچ کس در زیر ، ما را به سمت جایی نمی خواهد که می خواهیم باشیم.

در طول زمان ما در اینجا ، روشن شده است که مردم بقیه ایالات متحده می توانند چیزهای زیادی را از پورتوریکو بیاموزند ، که درک تقاضای عصر ما برای همبستگی و کمک های متقابل در اینجا بسیار فراتر از جایی است که در ایالات متحده وجود دارد. . هرکسی که برای انجام کارهای کمک های متقابل به اینجا می آید ، باید درک کند که افراد پورتوریکو متخصص در این موضوع هستند - و در حالی که برخی دیگر ممکن است برخی از مهارت های خاص خود یا تخصص یا منابع خود را به ارمغان بیاورند ، همیشه لازم است که این موارد را در خدمت پورتوریکا قرار دهید. تصور خود در مورد آنچه آنها می سازند.

برای مصاحبه عمیق درباره وضعیت موجود در زمین های پس از زمین لرزه های پورتوریکو ، لطفاً بررسی کنید مارتین و پلاسما در بازی Out! و این مصاحبه از آن در حال پایین آمدن است: "جرقه در حال حاضر وجود دارد و شعله در حال جلب توجه است": بین پوسته ایالت و رشد استقلال در پورتوریکو.

انجام کارهای امدادرسانی ، کاشت بذرهایی است که ریشه می گیرد و قلعه را فرو می ریزد. این امر به وضوح در پورتوریکو مشاهده می شود ، جایی که شروع به عنوان واکنش های خود سازمان یافته در برابر بلایای ارگانیک ، به بسیج ها و قیام هایی که فرماندار را خراب کردند ، رشد یافت و دوباره زمین را در زیر قدرتمندان تکان داد.

این طلسم مطرح شده است که به ما اعتقاد دارند که دولت و سالن های سیاست و اقتصاد جایی است که قدرت در آن زندگی می کند. اما این طلسم در حال شکستن است. ماهمه جا هستیم. امکان و قدرت عمل در درون ما و پیرامون ماست. ما می توانیم ساختمانهای خالی را نجات دهیم و آنها را با مراکز بهداشتی ، کلینیک های قانونی ، ایستگاه های رایانه ای ، باغها ، کتابخانه های ابزار ، لباس های شسته شده ، هنر درمانی یا هر آنچه جامعه به بیشترین نیاز را دارد ، به مراکز کمک متقابل تبدیل کنیم. ما می توانیم زیرساخت های خودمان را بسازیم بنابراین کمتر متکی به کسانی هستیم که به ما ظلم می کنند. در آنجا بیشتر از مخازن و جنگنده های آنها قدرت بیشتری دارد.

استعمار ، علاوه بر استخراج بی امان از ثروت از فقیر ، سیاه و قهوه ای برای ثروتمندان و سفیدپوستان ، همچنین شامل زندان های روانی است که هم به ستمگران و هم به ستمگران تحمیل می شود. برای حل این موانع ، بخشی از پاسخ ممکن است در تأیید به همبستگی مبارزات نزدیک و دور باشد.

چگونه می توان زنجیره های نامرئی را متلاشی کرد؟

دوستان مثل این

مثل این.